Phnom Penh - Cambodja

Phnom Penh - S-21
Originally uploaded by Sven & Moniek.

Op naar Phnom Penh! De reis begon heel voorspoedig, slechts 5 minuten te laat reden we weg! Helaas kregen we na een half uur een lekke band. Nou gebeurd dat vaker hier, dus mensen kunnen als een speer een band verwisselen. Maar 1 van de schroeven zat helemaal vast, en ze kregen hem met geen mogelijkheid los. Er werd nog met volle kracht op gehamerd maar (gek genoeg?!) hielp dat ook niet! Dus we keerden om, terug naar Kratie om daar bij een werkplaatsje de schroef los te branden. Vertraging: 2 uur. Ach, we hebben de tijd! Aan het eind van de middag kwamen we aan in Phnom Penh (PP), wat een stad! Een hele zooi tuk-tuk mannetjes al gelijk om ons heen en een gigantische hoeveelheid verkeer. We namen een tuk-tuk naar 'Okay-Guesthouse', waar we een prima kamer hebben voor 10 dollar. Met kabelTV, warme douche en een heel groot zacht bed! Heerlijk! We liepen een klein rondje, aten een hamburger in ons GH, en zijn lekker naar bed gegaan. De dag erna op zoek gegaan naar de Vietnamese Ambassade om wat informatie te krijgen over het Vietnam Visa.
Hierna hebben we een bezoek gebracht aan Tuol Sleng Genocide Museum, beter bekend als S-21, wat staat voor Security Prison 21. Tuol Sleng was voorheen een middelbare school met 4 blokken, totdat de Khmer Rouge het ombouwde tot martelinstituut S-21. Van 1975 tot 1979, 17.000 mensen zaten in deze geheime gevangenis in afwachting op hun dood. Slechts 7 mensen hebben hem overleefd.Gevangenen werden hier op een gruwelijke manier gemarteld, omdat ze tegen het regime waren. Vaak totdat de dood erop volgde. Voormalige leiders en mensen van hoge standen werden extra erg gemarteld. Bij binnenkomst werd er van iedereen een foto gemaakt, deze zijn allen afgebeeld in het museum. Hierna moesten ze hun biografie opgeven, van de geboorte tot het moment waarop ze gevangen werden genomen. Vervolgens werden alle persoonlijke bezittingen (op het ondergoed na) afgenomen en werden ze naar de cellen gebracht. Sommige van de voormalige klaslokalen werden gebruikt om 1 persoon in te martelen, in andere zijn stenen muurtjes gebouwd om, kleinere cellen te creeren, van 80cm bij 2 meter, de zogenoemde 1 persoons cellen. In de klaslokalen waar de mensen van de hoge rangen werden gemarteld, staat vaak nog het bed waarop ze werden gemarteld, met eventueel martelgereedschap. Ook hangt er aan de muur een foto van deze persoon, vaak liggend op of naast het bed, bloedend en half dood. Op 1 bed lag zelfs nog een bamboe matje, met in het midden een donkere vlek, hoogstwaarschijnlijk bloed. Heel indrukwekken en naargeestig. Ook kan je door de klaslokalen met de 1-persoons cellen lopen, en zelfs in de cellen staan. Overal hangen foto's van de gevangen, vaak werd er een foto voor en een foto na de marteling genomen. Het is echt ongelooflijk wat er allemaal gebeurde daar. Nagels werden uitgetrokken, en de stompjes overgoten met alcohol, mensen werden met aan hun handen, achter hun rug vastgebonden aan een galg opgehangen. Op het moment dat ze buiten bewustzijn raakten, werden ze eraf gehaald en in (smerig ) water ondergedompeld zodat ze bij kwamen, en dan begon het weer opnieuw. Babies werden vermoord voor de ogen van moeders, en mensen werden doodgeslagen. En het meest gruwelijke is dat van alles foto's gemaakt zijn. Mensen na een marteling, mensen zwaar bloedend in de cel liggend en (misschien wel het ergste) mensen van dichtbij gefotografeerd met letterlijke doodsangst in hun ogen.
In het museum wordt 2x per dag een film gedraaid, over de S-21. We waren net te vroeg voor de middagfilm, dus we zijn maar even een broodje gaan eten. Bijna raar om iets normaals te doen als lunchen na dit museum. De film vertelde een liefdesverhaal van een jong stelletje gedurende 1975-1979.Het meest indrukwekkende stuk is op het einde, wanneer er een interview is tussen een voormalig bewaker en een van de 7 mensen die de gevangenis overleefd heeft. Door middel van het schilderen van de martelingen werd hij zelf niet gemarteld en heeft hij het dus overleefd. Ze liepen samen langs de schilderijen en de schilder vroeg ofde gruwelijkheden klopten, wat de voormalig bewaker beaamde. Daarna beschreef de voormalig bewaker in detail hoe hij mensen uit de gevangenis afvoerde naar de killing fields, ze op hun knieen moesten zitten, waarna hij bijna met trots vertelde dat ze daarna met een ijzeren pijp doodgeslagen werden. Na de film liep iedereen zichtbaar aangeslagen naar buiten.
Na dit museum zijn we naar een shoppingmall gegaan, op zoek naar slipper voor Sven. Helaas gingen ze tot maat 44, en zoeken we dus nog even verder voor maat 46. Wel even een hamburger geprobeerd bij de kopie van MC Donalds, grilled burger, ofzo, een acceptabele kopie! We liepen terug naar ons guesthouse, namen een douche en liepen richting 'Gasolina', waar we met Claire afgesproken hadden. Claire hadden we in Vang Vieng (Laos) ontmoet, ze werkt voor een jaar in PP, voor een non profit organisatie. Ze had 4 vriendinnen meegenomen en we hebben heerlijk tapas gegeten, erg gezellig! PP zit helemaal vol met expats, buitenlanders die voor een bepaalde periode in PP werken en wonen. PP is mede hierdoor een stad met hele grote tegenstrijdigheden. Aan de ene kant zijn er de zwerfkinderen zonder schoenen die bedelen en lijm snuiven, en aan de andere kant rijden er grote Lexus jeeps, zijn er gigantisch dure hotels, en veel westerse restaurants. Je kan hier echt alles krijgen, van pizza tot tapas, russisch eten, en mexicaans. Zelfs allerlei franse kaasjes en gerookte zalm! Dus aan de ene kant werken westerlingen voor allerlei non-profit organisaties, terwijl ze aan de andere kant lekker hun eigen wereldje gecreerd hebben, met westerse vrienden, in wersterse restaurants waar ze voor een tiende eten wat ze thuis betalen. Je kan hier zwaar in luxe leven voor een relatief laag bedrag, terwijl dat lage bedrag wat je voor je eten betaald een weeksalaris is. Wat ik al zei, erg tegenstrijdig.
Vandaag is het Mekong Water Festival begonnen. Dit duurt 3 dagen, en staat in teken van de Mekong. Na het ontbijt zijn we dan ook naar de Mekong gelopen, waar bootraces bezig waren. Een supermooi gezicht, wel 250 boten, elk met 60 tot 70 mensen, allemaal in dezelfde kleding en hard schreeuwen bij elke slag. We zagen dat er allerlei podia met mooie afgerokte stoelen stonden, binnen een afgezet gebied. Vanaf daar kon je mooi alles zien en hoefde je niet tussen de menigste te staan. We liepen naar een bewakingsmannetje en vroegen hoe we aan kaartjes konden komen. "No problem!" zei hij "You can borrow mine!" en dus kregen we 2 blanco tickets met heel groot 'TOURIST' erop, en we konden zo naar binnen! Nadat we het geleende entreebewijs terug hadden gegeven, streken we neer op gouden stoelen. Wat een plek! We zaten hier een uurtje, beetje foto's maken, beetje races kijken en toen waren we onze luxe postitie wel weer zat! Misschien dat we straks nog even terug proberen te gaan!
Morgen nemen we de bus naar Siem Reap, bij Ankor Wat. Overmorgen gaan we Ankor Wat bezoeken, we zijn benieuwd!