Sam Neua, Laos

Die dag zouden Megan en Catt aankomen in Vang Vieng! Aangezien we geen idee hadden hoelaat, maar gokten op ergens in de middag besloten we om 's ochtends op pad te gaan met de scooter. Vang Vieng ligt aan een doorgaande weg, dus de keuze was of richting Vientiane, waar we vandaan kwamen, of richting Luang Prabang. We kozen de laatste optie. Het was onwijs leuk om alle huisjes, dorpjes, kinderen langs te kant van de weg te zien, in dit enorm mooie landschap. We lunchten bij een klein lokaal eettentje, waar toen wij kwamen net het Karaoke systeem afgezet werd (He, jammer!).
We keerden terug op het moment dat we de bergen inreden en de scooter het niet meer trok :).
Teruggekomen bij het guesthouse namen we een heerlijke milkshake en lazen wat. En daar kwamen ze! Megan en Catt, het stelletje uit Amerika die we in Sandakan ontmoet hadden, 1.5 maand geleden! Erg leuk om weer 'bekende' gezichten te zien! We bleven die avond bij het guesthouse, bijpratend, bierdrinkend en BBQ kip eettend.
De dag erna gingen we wederom tuben! De zon scheen hoog aan de hemel wat een aardig verschil was met de vorige keer. We besloten wederom voor de lange toch van 17 km te gaan. Terwijl we met de tuk-tuk richting het punt gingen waar we gedropt zouden worden kwamen we erachter dat we de vorige keer genaaid waren met het aantal kilometers aangezien we snoeihard het punt voorbij reden waar we de vorige keer gedropt waren! (Was dus achteraf 12km!)
Tuben was wederom heerlijk ontspannen, en om de traditie in eer te houden, dronken we bij hetzelfde tentje wederom mint-thee met Lao whiskey: heerlijk! Nadat er nog een slang op Sven z'n tub was gesprongen (reactie Sven: "Aaahh er zit een slang op mijn tub, hier moet ik een foto van maken!" ) hebben we terug in het guesthouse een heerlijk warme douche genomen, en ons klaargemaakt voor het diner. Toevallig waren Catt & Meg die dag 1 jaar getrouwd en we besloten om daarom een leuk restaurantje te zoeken. Na toch maar niet voor een leuk restaurantje aan de rivier te gaan ('Sorry, er zijn zojuist een paar mensen naar het ziekenhuis gegaan met voedselvergiftiging, jullie kunnen hier niet eten) kwamen we bij een sjiek resort waar we werkelijk heerlijk gegeten hebben bij kaarslicht aan de rivier! BBQ vis met rodewijn saus op gestoomde groenten en BBQ kip.
Die nacht werderom bezoek gehad van de huis gekko (De eerste keer dat we een soort van knagend geluid bij het dak van onze bamboe bungalow hoorden, dachten we dat het een rat was die er doorheen aan het knagen was! Met als gevolg dat we de hele nacht tegen de muur gebonkt hebben en uiteindelijk met licht zijn gaan slapen), en 's ochtends van een kikker onder onze bungalow, in combinatie met vissende mensen in het beekje naast ons, maakte de nacht erg onrustig. Dag erna ingepakt en afscheid genomen van Catt&Meg (hoewel er een kans bestaat dat we ze weer tegen gaan komen in Cambodja). Naar het busstation gelopen de bus gepakt naar Phu Khoun, een stadje tussen Vang Vieng en Phonsavan. Hier hadden we namelijk afgesproken met Tobias, de Zwitser die de wereld rondreist in zijn auto. Toevallig kwam hij aanrijden, 5 minuten nadat wij door de bus gedumpt waren op een kruising, en dus sprongen we in zijn auto. Na een kleine 3 uur slingeren (wat veel sneller ging en ook leuker was dan de bus) kwamen we aan in Phonsavan. Toen we uit de auto kwamen merkten we op dat het stukken kouder was dan in Vang Vieng: 20 graden! Na maanden van 30 graden voelt 20 graden aan als ontzettend koud en dus trokken we snel een trui aan. Na ingecheckt te zijn in ons guesthouse een bezoek gebracht aan MAG (mines advisory group) die zich bezig houdt met het weghalen van bommen in deze omgeving. 30% van alle bommen is niet ontploft en er gaan jaarlijks nogsteeds tientallen mensen dood hieraan. Heel bizar om dit te lezen. USA heeft in deze regio 9 jaar lang, elke 8 minuten een vliegtuiglading bommen gegooid. Dit hebben ze heel lang ontkend, waardoor de mensen als protest alle gevonden bommen overal neerzetten en gebruiken als bloempotten, hekken, asbakken, om hout in te branden en gewoon als sier. Heel apart om te zien en ook wel indrukwekkend. Er zijn hier zo ongelooflijk veel bommen ontploft. Langs de weg zie je ook vaak kraters van ontplofte bommen.
De dag erna gingen we naar 'Plain of Jars'. Dit zijn kruiken van natuursteen (zandsteen) die op diverse plaatsen in het landschap staan waarvan niemand enig idee heeft hoe ze daar ooit gekomen zijn en door wie. (overigens hebben we de avond ernaar onder een biertje samen met Tobias diverse theorien hierover bedacht, maar daarover later meer) Ze zeggen dat de kruiken 2000 jaar oud zijn. Er zijn tientallen plaatsen waar deze kruiken staan, maar er zijn maar 3 sites toegangkelijk voor publiek. Dit zijn de meest interessante en ook de enige die 'schoongemaakt' zijn door MAG. Dit wil dus zeggen dat er geen bommen meer liggen. (ongelooflijk hoe snel je hieraan 'gewend' raakt.) Wel moet je binnen de stenen blijven lopen, het is dus niet slim om ergens in de bosjes te gaan plassen ofzo...
Na wat zoekwerk, en rijden door modderige paatjes in the middle of nowhere en veel de weg vragend, (wat voor hilarische taferelen zorgde: Moniek vraagt de weg aan een vrouw die hard Laos praat, heel d'r mond vol rijst heeft en onderwijl werkelijk alle kanten opwijst, en kinderen die achteruit deinzen als de weg gevraagd wordt) hadden we alle 3 de sites bezocht. Op de terugweg nog een bezoek gebracht aan een 'SOS kinderdorp' waar we een rondleiding kregen van de directeur. Er zitten momenteel 145 weeskinderen, per 10 in mooie bungalows met allemaal een eigen 'moeder'. Ze gaan naar school, werken daarna in de tuin en spelen buiten. 70% van de ouders is omgekomen door recentelijk ontplofte bommen, en 30% door ziektes en andere oorzaken. Op deze manier wordt je aardig met de neus op de feiten gedrukt.
'S avonds voor de laatste keer gegeten met Tobias en ook afscheid genomen aangezien hij de dag erna vroeg zou vertrekken om richting Vietnam te rijden. Helaas lag dit niet op onze route en moesten we het weer doen met een bus! We namen de bus van 8uur naar Sam Neua. Een klein busje met een man of 10, grote zakken met uien in het gangpad en een enorme hoeveelheid bagage op het dak. (Ohja, en een 8-uur lang kotsend meisje voorin) De reis was slingerend maar erg leuk en mooi om te zien. Veel mooie uitzichten en kleine dorpjes. Door het (pas afgelopen) regenseizoen waren er ook veel aardverschuivingen geweest waardoor de weg af en toe een zandweg werd. Aangekomen in Sam Neua met een Tuk-Tuk naar het centrum gegaan en afgezet voor een simpel guesthouse. Sam Neua is de minst bezochte provinciale hoofdstad van Laos en dat werd ons wel snel duidelijk. Geen toeristische faciliteiten, maar wel een fijn origineel stadje midden in de bergen. 's Avonds even over de locale markt gelopen en toen vroeg naar bed om uit te rusten van onze lange reis.

Vandaag vroeg opgestaan om een heerlijk stokbroodje pate te eten op de markt. Onderweg een Franse jongen tegengekomen die ook in onze bus en ons guesthouse zit en samen een scooter gehuurd om naar Vieng Xai te gaan. Een fantastische rit met een schitterend slingerend weggetje door steile bergen en dalen met wonderschone rijstvelden. Aangekomen eerst rustig gekeken naar de oefeningen met drakenboten en daarna een afspraak gemaakt om 's middags de communistische Pat Lao grotten te bekijken. Eerst nog even lekker gelunched en onze scooter laten reparen omdat de gaskabel was gebroken. Gelukkig kan je hier in elk klein dorpje meerdere garages vinden en ging alles heel soepel. Een uur later en 2 euro lichter alsnog een de toer begonnen. Onze gids sprak redelijk Engels en alhoewel wij af en toe meer wisten dan hij heeft hij ons toch een hoop kunnen uitleggen. In de tijd van de bombardementen vanaf 1964 van de amerikanen hielden zich hier de leden van de communistische partij schuil. Er zijn in totaal meer dan 400 grotten waarin zich waarschijnlijk meer dan 23.000 mensen verstopte. Wij hebben de drie belangrijkste grotten gezien met daarin slaapkamers, vergaderruimtes en zelfs hele theaters. Er zijn zelfs grotten met bakkerijen, banken en gastverblijven. De grotten die wij hebben bezichtigd behoorde tot een van de prinsen van het oude Laos en van de generaal van het leger. Na de grotten nogmaals de schitterende weg bereden en eventjes ontspannen in ons guesthouse. Vanavond ergens lekker eten en morgen willen we nogmaals een rondje in de buurt gaan rijden om de kleine dorpjes en mooie omgeving te bekijken.