Mount Kinabalu, Borneo, Maleisie

Mount Kinabalu - 9:00h
Originally uploaded by Sven & Moniek.

En loodzwaar was hij...
's Ochtends vroeg opgehaald voor een toch van ruim 2 uur naar Mount Kinabalu, staat op de werelderfgoedlijst en is Zuid-Oost Azie's hoogste berg, om precies te zijn: 4095.2 meter.
Na wat papierwerk om ons te registreren ( wat gedaan werd door onze bestuurder, relaxed!) kregen we onze pasjes, met naam en konden we doorrijden naar het vertrekpunt op 1866.4 meter.
We ontmoetten onze privegids, Rachied (dat is ongeveer het enige dat hij in 2 dagen gezegd heeft, zijn naam;)) en om 10:30 vertrokken we met frisse moed op weg naar de overnachtingsplaats op 3272.2 meter. Al snel merkten we dat het een pittige tocht zou worden, aangezien het steil omhoog ging. Bedenk dat je een trap oploopt met 2 treden tegelijkertijd, en dat 6 uur lang. Langs het pas stond zo nu en dan een shelter waar je kon rusten, en bergwater kon tapppen. Af en toe liepen we en wolk in waardoor het net leek of het heel mistig werd, heel bizar! 6uur en 12 minuten later kwamen we aan bij onze overnachtingsplaats, Laban Rata, dood en doodmoe! Vooral de laatste 500 meter waren killing, aangezien het ook was gaan regenen. We gingen naar onze kamer die we deelden met een Deens stelletje. Snel onder een semi warme douche gesprongen en naar het buffet om een heerlijke maaltijd te nuttigen. Daarna ons helemaal ingesmeerd met tijgerbalsem, (dat echt goud spul is, de dag erna hadden we helemaal geen spierpijn!) en ons om 19uur in de hoogslaper gehesen. Na een roerige nacht met weinig slaap waarbij de verwarming vol aan stond en de ramen dicht met als gevolg: stikheet en zuurstofgebrek. (hoofdpijn, misselijkheid en duizeligheid tot gevolg) Werden we rond half 2 ('s ochtends!) wakker door rumoer op de gang van mensen die gingen douchen. Om 2uur zijn wij er ook maar uitgegaan en naar beneden gelopen voor een ontbijt bestaande uit een kop koffie met een snickers voor energie. Om 3uur stipt begonnen aan de beklimming van de top! Het eerste uur voornamlijk via hoge traptreden (gelukkig hebben we lange benen!) heel snel omhoog geklommen. Daarna begon het zeer pittige stuk met kale rotsen en een touw. De rotsen waren heel steil waardoor je met beide handen aan het touw jezelf omhoog moest trekken (en dat is best zwaar om half 5 's ochtends). Inmiddels waren we de boomgrens voorbij en liepen we op een kale vlakte, helaas wel in de wolken, wat voor een soort van nevel zorgde en wat het zicht niet ten goede kwam. Na steeds minder hoop op uitzicht liepen we met onze laatste krachten richting top (waar het 6 graden was!), hier kwamen we na 3.15 uur aan. Nogsteeds in een wolk gehuld begonnen we aan de laatste meters. Toen ineens, het leek wel een teken van boven, begonnen de wolken te verdwijnen en zagen we langzaam het adembenemende uitzicht om ons heen. Wat een gigantische bergen, de kale punten en onder ons allemaal kleine mensen die op weg waren naar de top. Het was absoluut alle moeite waard, het was zo'n ongelooflijk bijzonder om daar om 06:15 bovenop de berg te staan!
Na een rondje foto's begon de terugweg naar de Laban Rata waar we zouden ontbijten. Lang leve de gore-tex jassen, die echt onwijs goed van pas kwamen. De steile stenen wand leek wel nog steiler dan op de heenweg en vooral het stukje 'abseilen' (oke, daar leek het op) viel erg zwaar. Na 2 uur kwamen we aan bij ons ontbijt: heerlijk!! Wentelteefjes, feels like home! Na een paar pleisters en wisselen van schoenen vertrokken we om 10 uur aan het allerlaatste stuk naar beneden, wat een verademing in vergelijking met naar boven! Moesten we op de heenweg steeds stoppen omdat we zo ongelooflijk aan het hijgen waren (ijle lucht), nu konden we gewoon doorlopen! Oke, op den duur werd het wel zwaar en in combinatie met weinig slaap de nacht ervoor en de beklimming van de top die ochtend brak ons wel op. Maar na 3:55 minuten stonden we beneden! Beneden! Hoe fijn!!! Gelukkig stond de chauffeur ook al te wachten en na een korte lunch, gingen we richting KK. Daar heerlijk een warme douche genomen en even gerelaxed, waarna we ons naar de KCF gesleept hebben voor een snelle maaltijd. Daarna lekker plat gegaan, heerlijk!
Vannacht een paar keer wakker geworden van helse pijn in de benen (stom genoeg geen tijgerbalsem gesmeerd die avond ervoor), die toen we wakker werden helaas aardig aanwezig was. Ik heb pijn in spieren waarvan ik niet eens wist dat ze er zaten! Trappen op- en aflopen is een marteling, evenals plassen (om maar niet te spreken over staande toiletten!). Maar we hebben net nog even de foto's bekeken en het was (is) het absoluut waard!
Welliswaar heb ik vandaag tot 14:00uur op bed gelegen met misselijkheid en hoofdpijn doordat ik denk ik een beetje over mijn grens gegaan ben, maar nogmaals: het was het waard! Zo ongelooflijk mooi!
De foto's bewijzen het!